Bekijk het maar met je veiligheid!

‘Ik vind het stom.’

‘Maar als je aangereden wordt, en je komt met je hoofd op de stoep dan loop je een
hersenbeschadiging op.’

‘Hier moet je zien, 200O ongevallen per jaar!’

Zij van 10 moet van ons een fietshelm gaan dragen, en schiet keihard in de weerstand.

Nu wil het geval dat papa verstand heeft van veiligheid en mensen over het algemeen wel meekrijgt in zijn ideeën.

Dus ben ik een fietshelm met haar gaan uitzoeken en ben op subtiele wijze een
veiligheidscampagne gestart op school.

Laat dat maar aan mij over 😉

Dat ging ongeveer zo.

Moeder op schoolplein: 
Hey, draagt ze een fietshelm.

Ikke:
Ja het wordt binnenkort verplicht, dus we dachten laten we het alvast maar doen. Straks wil iedereen zo’n helm en dan zijn ze uitverkocht, of nog erger, een stuk duurder.

FOMO: Fear Of Missing Out.

Werkt altijd.

Moeder op schoolplein:
Ja je hebt gelijk hoor, maar die van ons vindt het zó stom.

Ikke:
Ja die van ons ook, maar ze mocht er zelf één uitzoeken, en er was er nog maar ééntje in die kleur dus we waren net op tijd.

Dubbele FOMO

Moeder op schoolplein:
Ik ga meteen uit school met Lisa naar de fietsenwinkel.

Nou, en dat dus de hele week iedere ochtend gedaan, totdat ik een kritisch omslagpunt had bereikt en de rest van de koters er zelf om gingen vragen.

Mensen hebben soms wat subtiele aanmoediging nodig om te doen wat verstandig is.

Hoe doe jij dat in je organisatie?

Krijg je je mensen mee met je visie?

Of kan je misschien wel wat subtiele hulp gebruiken?

Wij krijgen mensen altijd mee in een omslag van reactieve naar proactieve beveiliging.

De weerstand die er altijd is, verdwijnt na verloop van tijd.

Een kwestie van de kritische massa overtuigen, dan volgt de rest vanzelf.

En jij dan Bert, draag je ook een fietshelm?

Eh, volgende vraag 😉

Groeten,
Bert van Pel

We hebben een gratis casestudy voor je klaarstaan.
Dat gaat over verandering van een grote organisatie waarin we als een olievlek de visie
hebben vertaald naar een duurzame verandering.
Is interessant om te lezen.

Er is iets vreemds gebeurd, en niemand die het snapt

‘Het lijkt wel alsof iedereen er weer zin in heeft.’

De leidinggevende kijkt mij vol ongeloof aan alsof het zo weer over kan zijn.

‘Wat heb je nou precies gedaan om dat voor elkaar te krijgen?’

Kijk, als er iets is dat onderschat wordt binnen Securityteams, dan is het de rol van een
operationeel leidinggevende.

Niet dat ze het niet goed doen of zo, maar een Security leidinggevende hoort op de
werkvloer te zijn en niet in een vergaderruimte.

Mijn mening dan hè.

Dat wil die zelf ook wel, alleen wordt een leidinggevende opgescheept met: roosters, vrije
dagen, ziekteverzuim en tal van zaken die helemaal niet tot zijn bestaansrecht horen.

Randzaken worden hoofdzaken

Die operationeel leidinggevende is meer een topsportcoach.

Ze gaan toch ook niet aan Louis Van Gaal vragen of hij de spelersbus wil ontwerpen.

Hoewel, in zijn geval zou het best wel kunnen, maar daar is hij van Gaal voor.

Beveiligers op de werkvloer moeten getroost worden.

Ze krijgen namelijk de hele dag alle shit van de samenleving over zich heen. Dat kan niet als de operationeel leidinggevende aan het vergaderen is over de kwaliteit van de koffie.

Echt waar, ik was er zelf bij.

Dus één van de eerste dingen die wij doen als een beveiligingsorganisatie vast loopt, niet zo lekker draait, of wat dan ook, is vanuit een onafhankelijke positie eens kijken naar de
invulling van de dag van een operationeel leidinggevende.

Kan ik dat niet zelf dan?

Jawel, alleen ben je waarschijnlijk zelf mede de oorzaak van de scheefgroei en de onbalans.

Je weet dat dat zo is toch?

Dus, Als je dat nou ook vindt, dan moeten we een keer praten.

Wat is het geheim van ergens heel erg goed in worden? Daniel Cole heeft het antwoord.

‘Het lukt niet pap, en andere kinderen kunnen het wel.’

Zij van 10 zit met een betraand gezicht naast mij in de auto. Ze zit 2 weken op kunstschaatsen en had verwacht dat ze al een dubbele Rittberger kon uitvoeren.

‘Misschien ben je bang om te vallen, vraag ik voorzichtig?’

Hoe werkt dat in je brein? Wat is het geheim van ergens goed in worden, ook als je denkt er geen talent voor te hebben.

Is er een silver bullet, een manier waarmee het altijd lukt?

Daniel Cole is de wereld overgevlogen om juist die vraag op te lossen en hij kraakte de code.

Deep Practice laat je 10 keer sneller leren

Cole kwam erachter dat iedere keer als je oefent je brein Myelin aanmaakt rondom een cel.

Hoe meer van dat spul om een cel hoe beter je wordt.

Dus zag hij hoe een coach van een Braziliaans voetbalelftal een veldje van 5 bij 5 meter had gemaakt om spelen binnen extreem weinig ruimte te oefenen.

Hij zag hoe een schaakcoach kinderen liet schaken als grootmeesters door constant kleine spelsituaties de oefenen.

En aangeboren talent dan?

Dat is veel minder van belang dan je denkt. Sven Kramer heeft geen Olympische gouden
medailles gehaald omdat hij fysiek en mentaal sterk is. Dat zijn die anderen namelijk ook.

Hoe werkt deep practice voor onze deelnemers?

Je leert vooral door na te doen. Bij voorkeur van een coach die niet zo heel snel tevreden is.

Dat is in het begin frustrerend of zelfs irritant maar het is even niet anders.

Het durven maken van fouten is daarbij essentieel.

Dat is niet erg want je bent iets nieuws aan het leren.

In Security Questioning bijvoorbeeld

Dit wordt als het meest lastige onderdeel van Predictive Profiling ervaren.

Je moet namelijk veel dingen tegelijkertijd doen.

Dus bouwen wij het op.

Eerst één strategie dan nog één.

En we doen het voor zodat je de methode letterlijk van ons af kan kijken.

We oefenen eerst eenvoudige scenario’s en maken het dan ingewikkeld.

Aan het einde van iedere oefening word je op vraagniveau geëvalueerd.

Ja dat is lastig in het begin.

Maar wie had ooit gezegd dat het makkelijk was?

Ik niet.

Als beveiliger op iemand afstappen en zeggen dat hij volgens huisregel ’23b sub 4′ mag u geen foto’s mag maken, is makkelijk.

Echt ergens goed in worden vraagt deep practice.

Voor je het weet word je een Security dictator

De lastige relatie tussen beveiligers en hun leidinggevenden

Ken je die Engelse topkok?

Nee, niet die aardige Jamie, maar die vloekende Ramsey.

Zelf leek ik op de laatste.

Niet in de keuken, maar als Security Manager.

Omdat ik militair was geweest, waren mijn rolmodellen Mariniers.

Dus ik dacht: zo moet het, dat leidinggeven. Ik stelde geen vragen: ik gaf commando’s.

Het probleem was dat mijn team beveiligers die aanpak niet zo zag zitten.

Ik zie veel Security leidinggevenden met hun team worstelen. Dit is wat je liever wil:

Fluitend op je elektrische fiets naar je werk.

Dat mensen dolgraag doen wat jij verwacht, ook als je er niet bent.

Néé, juist als je er niet bent.

Dat mensen op straat elkaar spontaan aanstoten en zeggen: ‘Kijk, daar loopt een Securitymanager zonder stress.’

Maar de werkelijkheid is anders

Je hebt het gevoel alsof je in een spiegelpaleis staat: niemand doet wat je verwacht en je stoot de hele tijd je kop.

Het kan anders.

Maar dan moet je één simpele, en zeer effectieve regel gaan toepassen, en nooit meer loslaten.

Kies één doel.

Je denkt dat je alle Security problemen kan managen

Vergeet het maar.

Je mag blij zijn als je er één kan managen.

Dat probleem moet dan wel meteen het belangrijkste zijn.

Zo belangrijk dat jouw directeur geen oog meer dicht doet, als het daarop mis zou gaan.

Dat probleem moet voor jou en je team het belangrijkste Security doel worden.

Waarom zou je dat doen?

Omdat je anders van issue naar issue blijft rennen. Als je meer doelen hebt dan één ga je vanzelf scheel kijken.

Een voetbalcoach zegt toch ook niet tegen zijn spelers: ‘Mensen, wij gaan straks het veld op, en er zijn drie bekers te winnen: brons, zilver en goud.’

‘Bespreek onderling maar wat het gaat worden vandaag.’

‘Succes.’

Hoor je hoe belachelijk dat klinkt?

Nou dan.

Ik geef je een voorbeeld: Stel, je bent verantwoordelijk voor de veiligheid van een groot kinderdagverblijf. Daar kan van alles misgaan: kinderen kunnen struikelen, een knikker in hun neus stoppen, verzin het maar.

Maar ergste wat kan gebeuren, is dat iemand met slechte bedoelingen toegang krijgt tot het belangrijkste wat beschermd moet worden; namelijk de kinderen.

Zo ziet het Securitydoel er dan uit in een oneliner:

Voorkomen dat een kwaadwillende toegang krijgt tot de aan ons toevertrouwde kinderen.

Stel jezelf de vraag: wat als? 

Om je Securitydoel in een loepzuivere oneliner te zetten, moet je op zoek naar de belangrijkste waarde die jij te beschermen hebt.

Dat doe je, door een vraag te stellen die, begint met: ‘Wat als?’

  • Wat als iemand toegang tot zou krijgen tot de serverruimte?
  • Wat als iemand er met ons belangrijkste museumstuk vandoor zou gaan?
  • Wat als iemand de energievoorziening zou saboteren?
  • Wat als iemand een aanslag zou plegen in de collegezaal?
  • Wat als…?

Een Security doel heeft geen houdbaarheidsdatum

Zo lang je organisatie bestaat, blijft het doel hetzelfde.

Dat is fijn, want je hoeft er dan maar één keer goed over na te denken.

Klinkt vreemd, maar één doel?

Snap ik.

Maar alleen als je het grootste probleem isoleert, en dat vervolgens vertaalt naar één Securitydoel krijgt het meer aandacht, dan welke andere awareness methode dan ook.

En dáárom werkt het zo goed.

En ja, ik snap dat er meer te managen is dan één Security doel.

Het gaat om de focus. Om het hele team voortdurend te richten op dat wat belangrijk is. Dat doe je met dat éne doel als je strategische, communicatieve kapstok.

Alle trainingen, al je budget, al je procedures, al je coaching kun je voortaan ophangen aan je hoogste Securitydoel.

En nu?

Vraag onze gratis casestudy aan. Daarin lees je wat er in de praktijk nodig is, om je organisatie proactief te laten functioneren op basis van één Securitydoel.

Je onderbuikgevoel, volgen of negeren?

Hoe ik zelf bijna een drugskoerier werd - op het laatste moment bij zinnen kwam - en wat jij daarvan kan leren. #true-story

Vliegveld Hato, Curaçao. Ik sta in de rij te wachten voor de security check naar Schiphol. Voor mij staat een oudere Antilliaanse vrouw, met haar arm in een mitella. Naast haar op de grond zit een meisje van een jaar of zes met roze strikken in haar vlechtjes. Vast haar kleinkind.

Het is er zoals altijd: druk, warm en chaotisch.

‘Kunt u mijn tas even overnemen?’ vraagt de oma. Ik glimlach. Zonder er verder bij na te denken pak ik haar tas aan.

Paniek

Stapje voor stapje schuifel ik door naar de security-controle. Ik zie door het raam het KLM-vliegtuig al staan.

Wat ik precies denk weet ik niet meer, maar ik voel mij ineens net zo ongemakkelijk worden als de eerste keer dat ik een spreekbeurt moest houden.

Ik denk

Wie is die vrouw eigenlijk, en wat zit er in haar tas? Filmfragmenten van Midnight Express flitsen door mijn hoofd. Ik voel paniek opkomen, die begint in mijn onderbuik.

Het wordt nog gekker

Ik zeg tegen haar: ‘Ik wil uw tas best naar het vliegtuig dragen, maar u moet hem zelf meenemen langs de douane en de security.’

Ik voel me schuldig, want ik heb al ja gezegd, en de vrouw is alleen, en ze heeft het zichtbaar moeilijk met het kind, dat inmiddels ook nog is gaan huilen.

Dan gebeurt er iets vreemds

Ze neemt zonder iets te zeggen haar tas weer terug en geeft hem aan een man, die achter een rood lint staat te wachten.

Ik zie hoe de tas razendsnel in verschillende handen overgaat en in de menigte verdwijnt.

In het vliegtuig zie ik hoe de vrouw met twee handen in één beweging het kind oppakt en op de stoel naast haar zet.

De mitella is verdwenen.

Onderbuikgevoel

Ik voel me alsof ik aan 20 jaar in de Koraal Specht gevangenis ben ontsnapt. De hele terugreis kan ik niet slapen.

Ik hoor je denken: dat is niet zo handig.

Maar haar tas aanpakken was voor mij hetzelfde als een banaan opnemen, wanneer een kind tegen je zegt dat er telefoon is. Dan neem je gewoon die banaan op, en je zegt: ‘Hallo.’

Het onderbuikgevoel: iedereen ervaart het, maar wat is het nou precies?

Je onderbuik is je onderbewuste.

Volgens psycholoog Ap Dijksterhuis is het onderbewuste veel slimmer dan het bewuste, en kan het tot 20.000 keer meer informatie verwerken.

Je onderbewuste probeert je soms te waarschuwen, als je beslissingen dreigt te nemen die schadelijk voor je is.

Je gebruikt het dus als je jezelf afvraagt of je iemand wel kan vertrouwen.

Maar je onderbuikgevoel is geen heftige emotie: het fluistert.

Je merkt het alleen op als je goed luistert.

Meer onderbuik?

Volg je je ratio of je gevoel? Die vraag  speelt ook in profiling. Wil je beter worden in het oplossen van Security problemen? Dat kan je bij ons leren.

Hoe het spotlichteffect je kan helpen bij je observatie

(en waarom je er heel voorzichtig mee moet zijn)

Je rijdt 130 op de A4.  Maar je mag maar 100. Je hebt net een nieuwe auto. Je kijkt in je binnenspiegel. Shit, een politieauto. Je remt meteen, en je stuurt snel naar de rechterbaan.

Je schrok.

Dat schrikeffect noemen we het spotlichteffect en het kan je helpen in je werk.

Spotlighteffect?

Je bent extra waakzaam als je iets stiekems doet. Weet je nog dat je voor je eindexamen wiskunde een spiekbriefje maakte? En hoe je verstijfde toen de surveillant opeens achter je stond en kuchte?

Gevaar, zelfs als het slechts ingebeeld is, maakt mensen waakzaam. Hoe slechter je intentie, hoe waakzamer je bent.

Als je denkt betrapt te worden ontstaat altijd één van de volgende drie reacties: vechten, vluchten of bevriezen.

Hoe zit dat?

Als er gevaar dreigt, maken je hersenen direct stresshormonen aan. Je hoort, ruikt en ziet intenser.

Wat er óók gebeurt is: omdat je extra waakzaam bent, betrek je alles op jezelf.

Kucht de leraar? Hij heeft vast je spiekbriefje gezien. Staat daar een douaneambtenaar? Die voelt vast dat ik een neppe Lacoste polo in mijn koffer heb.

Maar mensen die niets te verbergen hebben kunnen toch ook schrikken?

Ja, dat kan.

De schrikreactie zal alleen minder heftig zijn.

Stel: je rijdt niet te hard, en je ziet dezelfde politiewagen achter je. Dan check je toch je snelheid, en je geeft jezelf een complimentje omdat je 103 rijdt.

Verder doe je niks.

Wat gebeurt er nou precies?

Mensen met een slechte intentie staan onder druk. Op het moment dat ze een onverwachte prikkel krijgen (de politieauto) ontstaan er extreme reacties.

Mensen twijfelen dan tussen vechten of vluchten.

Ze kiezen voor iets wat totaal niet past bij de situatie.

Een voorbeeld: een winkeldief laat zijn volle boodschappentas staan bij de scanner. Zo’n ongewone reactie noemen we overspronggedrag. 

Let op: oordeel niet te snel

Je zou nu kunnen denken: leuk daar ga ik vandaag meteen iets mee doen in mijn observatie.

Ik zou daar voorzichtig mee zijn. Ga eerst even oefenen. Want wat je vooral niet wilt, is te snel oordelen.

Shakespeare schreef daar al over in Othello.

Man (Othello) komt thuis, verdenkt zijn vrouw (Desdemona) van overspel, hij begint te schreeuwen, zij begint te huilen, hij denkt ‘zie je wel’, en wurgt haar.

Terwijl ze niks had gedaan.

Wat kan ik doen om te oefenen?

Je kan als een antropoloog naar je eigen omgeving gaan kijken.

Iedereen in je omgeving heeft een doel. Probeer te bedenken wat dat is.

Kun je zien hoe ze zich voelen? Wat hebben ze bij zich? Volgen ze een gangbare looproute? Welke vragen stellen ze aan jou?

En het belangrijkste: hoe reageren mensen op je?

Pas als je dit soort vragen helder hebt dan kan je verder. 

Wat is de volgende stap?

Dat is wat wij in Profiling taal ‘prikkelen’ noemen. Dat betekent: subtiel laten merken dat je er bent.

Conclusie:

  • Iedereen met een slechte intentie ervaart het spotlight effect.
  • Oordeel niet te snel over gedrag.
  • Oefen eerst: observeer je omgeving als een antropoloog

En nu?

Wil je meteen meer leren over hoe je profiling technieken in de praktijk kan toepassen?

Meld je dan nu aan voor de OSP opleiding en ga zelf met de kennis en methodiek van Predictive Profiling aan de slag.